Kalkulator długości linii kroplującej

Przy 2 l/h co 33 cm metr potrzebuje około 6 l/h

Na metr przypada około 1/0,33, czyli 3,03 emitera. Po pomnożeniu przez 2 l/h otrzymujesz około 6,06 l/h na metr. Sto metrów takiej linii wymaga około 606 l/h w warunkach znamionowych.

Jeśli producent podaje rozstaw w centymetrach, zamień go na metry przed dzieleniem. Nie zaokrąglaj liczby emiterów na każdym metrze; na całej rolce rzeczywista liczba wynika z długości i rozstawu.

• rozstaw i wydatek pojedynczego emitera
• maksymalny przepływ źródła oraz filtra
• spadek ciśnienia na końcu najdłuższej linii

Wydatek nominalny dotyczy określonego ciśnienia

Emiter bez kompensacji daje mniej wody przy spadku ciśnienia. Emiter PC utrzymuje przepływ w podanym zakresie, ale poza nim również nie działa nominalnie. Użyj tabeli producenta, nie wartości z podobnego produktu.

Filtr, regulator i zawory wprowadzają straty. Dostępny przepływ sekcji mierz przy roboczym ciśnieniu, gdy instalacja działa, a nie z samej wydajności pompy na biegu jałowym.

Źródło wody może zasilić wiele krótkich rzędów

Jeżeli sekcja ma 1200 l/h, z rachunku przepływu obsłuży około 198 m linii z poprzedniego przykładu. Można rozdzielić ją na sześć rzędów po 33 m. Suma długości jest limitem wydajności.

Nie oznacza to, że wolno ułożyć jeden odcinek 198 m. W długiej rurze ciśnienie na końcu spada i ostatnie emitery mogą podawać mniej. Maksymalną długość pojedynczego odcinka określa średnica, spadek terenu, przepływ i tabela produktu.

Zasilanie z dwóch stron poprawia rozkład, ale zmienia układ obliczeń

Długi rząd można podzielić na dwa odcinki zasilane ze środka lub obu końców, jeśli system jest do tego zaprojektowany. Woda pokonuje wtedy krótszą drogę. Nie łącz końców przypadkowo w pętlę bez analizy kierunków i płukania.

Na stoku spadek wysokości może zwiększać ciśnienie w dolnej części. Linie kompensujące ułatwiają pracę, ale mają dopuszczalny zakres różnic i długości.

Zanieczyszczenie zmniejsza wydatek szybciej niż obliczenia

Otwory emiterów są małe. Dobierz filtrację do źródła wody i zaleceń linii, regularnie kontroluj spadek ciśnienia oraz płucz końce. Przy wodzie ze studni lub zbiornika może być potrzebna analiza osadów.

Zamknij sekcję w sposób umożliwiający otwarcie do płukania. Końcówka trwale zagięta i zasypana utrudnia usunięcie nagromadzonych cząstek.

Manometry na początku i końcu ujawniają rzeczywisty spadek

Pomiar ciśnienia przy pracującej sekcji pokazuje, czy końcowe emitery pozostają w zakresie. Test kubeczkowy na początku, w środku i na końcu potwierdza wydatek.

Jeśli suma przepływów przekracza możliwości źródła, podziel instalację na więcej sekcji pracujących kolejno. Wydłużenie czasu nie naprawi nierównomierności powodowanej brakiem ciśnienia.

Pomiar rzeczywistego wydatku kontroluje założenie

Podstaw pojemniki pod emiter na początku, w połowie i na końcu, uruchom sekcję przez 30 minut i zmierz objętość. Emiter 2 l/h powinien dać około 1 l. Jeśli końcowy daje 0,7 l, sprawdź ciśnienie, zatkanie i długość.

Powtórz na kilku liniach. Jedna dobra kropla nie dowodzi równomierności całej sekcji. Przy kompensacji różnice powinny mieścić się w tolerancji produktu i jego zakresie ciśnień.

Płukanie i nawożenie zmieniają wymagania instalacji

Kolektor oraz końce muszą umożliwiać przepływ płuczący większy niż normalne kapanie. Jeśli źródło jest dobrane dokładnie do emisji bez rezerwy, płukanie wszystkich linii naraz może być nieskuteczne; wykonuj je sekcjami.

Przy fertygacji sprawdź rozpuszczalność, filtrację, kompatybilność materiałów i zabezpieczenie źródła przed przepływem zwrotnym. Po nawozie przepłucz czystą wodą zgodnie z procedurą. Kalkulator długości nie określa dawki chemicznej ani bezpiecznego czasu kontaktu.

Zawory i końce powinny być dostępne

Nie zakopuj złącz bez oznaczenia. Mapa z odległościami od stałych punktów ułatwia naprawę. Na końcu rzędu zostaw możliwość płukania do pojemnika lub miejsca bez erozji.

Podziel bardzo dużą sekcję zaworami, aby awaria jednego odcinka nie wyłączała całego pola. Manometry przed i za filtrem pokazują moment czyszczenia.

Po sezonie zabezpiecz system zgodnie z klimatem

Opróżnij elementy narażone na mróz, otwórz końce i przechowuj demontowane regulatory. Woda pozostająca w zaworze może go uszkodzić.

Na początku kolejnego sezonu wypłucz przewody przed podłączeniem emiterów i wykonaj test wydatku. Długość nie zmieniła się, ale zatkanie mogło zmniejszyć funkcjonalny przepływ.

Próbę wydatku wykonaj na początku, w środku i na końcu linii

Podstaw naczynia pod kilka emiterów, zbieraj wodę przez ten sam czas i przelicz objętość na litry na godzinę. Jeżeli końcowe kroplowniki podają wyraźnie mniej, linia może być za długa dla średnicy i ciśnienia albo filtr jest częściowo zatkany. Dla przewodu kompensującego różnice powinny mieścić się w zakresie producenta, lecz kompensacja działa tylko w określonym przedziale ciśnień.

Całkowity przepływ sekcji to liczba emiterów razy ich nominalny wydatek. Porównaj go z możliwościami źródła, filtra, regulatora i głównego przewodu. Studnia zapewniająca 1,5 m³/h nie obsłuży stabilnie sekcji wymagającej 2,2 m³/h, nawet jeśli pojedyncza linia wygląda poprawnie. Podziel wtedy instalację na sekcje i uwzględnij czas potrzebny na ich kolejne uruchomienie.

Płukanie i filtracja są częścią projektu długości

Na końcu każdej linii przewidź dostępne zamknięcie do płukania. Osad gromadzi się szczególnie daleko od zasilania, więc brak możliwości otwarcia końca stopniowo zmniejsza wydatek. Częstotliwość płukania zależy od jakości wody, nawożenia i rodzaju emitera. Manometr przed i za filtrem pomaga rozpoznać moment czyszczenia na podstawie spadku ciśnienia.

Przy fertygacji po podaniu nawozu przepuść czystą wodę przez czas wystarczający do opróżnienia linii, ale nie tak długo, by wypłukać składniki poza strefę korzeni. Długość i średnica przewodów wpływają na objętość potrzebną do tego etapu. Zapis ciśnienia, czasu, dawki i wyników prób pojemnikowych ułatwia wykrycie powolnej utraty równomierności w sezonie.