Kalkulator VLSM

Rozdziel bazową sieć IPv4 na podsieci o różnej wielkości na podstawie listy wymaganej liczby hostów.

Zaplanuj podsieci VLSM

Parametry techniczne
Np. 192.168.0.0
Oddziel liczby przecinkami. Największe podsieci są przydzielane pierwsze.

Od danych do świadomej decyzji

  1. Wymagania
  2. Narzut i rezerwa
  3. Wynik
  4. Weryfikacja sprzętu

Co trzeba ustalić przed rozpoczęciem planu VLSM?

Każde wymaganie oznacza osobną domenę adresową

Lista 50, 25, 10, 5 oznacza cztery podsieci, które potrzebują co najmniej tylu tradycyjnych adresów hostów. Mogą odpowiadać działom, VLAN-om, lokalizacjom albo funkcjom infrastruktury.

Kalkulator sortuje liczby i nie przechowuje ich nazw. Przed obliczeniem zapisz mapowanie, na przykład Sprzedaż = 50, Magazyn = 25, Monitoring = 10 i Zarządzanie = 5. Po sortowaniu nadal musisz wiedzieć, komu przypisać każdy blok.

Liczba hostów powinna obejmować router, serwery, drukarki, punkty dostępowe i inne urządzenia w danym segmencie, nie tylko komputery użytkowników. Adresy statyczne oraz pula DHCP korzystają z tej samej pojemności.

Rezerwę na rozwój dodaje się przed wyborem prefiksu

Jeśli dział ma dziś 50 urządzeń, najmniejsza podsieć /26 oferuje 62 tradycyjne adresy hostów. Zapas 12 może wystarczyć albo być zbyt mały w zależności od planu rozwoju.

Nie doliczaj jednego wspólnego procentu po całym podziale. Każda funkcja rośnie inaczej. Monitoring może szybko dodać kamery, a łącze zarządzające pozostać małe.

Jeżeli przewidywana liczba dla pierwszej grupy wynosi 65, /26 już nie wystarczy i potrzebny jest /25 z 126 hostami. Przekroczenie granicy potęgi dwóch powoduje duży skok wielkości.

Jak dobrać najmniejszy blok do liczby hostów?

Do potrzeb hostów dodaje się sieć i broadcast

Ten kalkulator używa klasycznych podsieci IPv4 od /30 w górę i rezerwuje dwa adresy: identyfikator sieci oraz broadcast. Dla 50 hostów trzeba więc pomieścić co najmniej 52 adresy.

Rozmiar bloku musi być potęgą dwóch. Najbliższa potęga nie mniejsza niż 52 to 64. Sześć bitów hosta daje 2⁶ = 64 adresy, więc prefiks ma 32 − 6 = /26.

Dla 25 hostów potrzebujemy 27 miejsc, zaokrąglanych do 32, czyli /27. Dziesięć hostów wymaga 12 miejsc, następna potęga to 16 i prefiks /28. Pięć hostów potrzebuje siedmiu adresów, więc blok ma osiem i prefiks /29.

Rozmiar bloku = najmniejsza potęga 2 ≥ hosty + 2; prefiks = 32 − log₂(bloku).

Pojemność oznacza maksimum tradycyjnych adresów, nie liczbę już zajętą

/26 zawiera 64 adresy ogółem i 62 dla hostów. Po przydzieleniu grupie 50 urządzeń pozostaje w niej 12 wolnych adresów.

/27 oferuje 30 hostów, /28 czternaście, a /29 sześć. Te wolne miejsca są częścią konkretnych podsieci i nie można ich później przenieść do innego VLAN-u bez zmiany planu.

Kalkulator nie używa /31 dla małych łączy. Jeśli plan obejmuje punkt–punkt, policz go osobno zgodnie z obsługą RFC 3021, zamiast wpisywać jednego lub dwóch hostów do klasycznego modelu plus dwa.

Dobór bloku dla przykładowych wymagań
Wymagane hostyHosty + 2BlokPrefiksPojemność hostów
505264/2662
252732/2730
101216/2814
578/296

Dlaczego największe podsieci przydziela się jako pierwsze?

Duży blok potrzebuje odpowiednio wyrównanej granicy

Blok /26 ma 64 adresy i musi zaczynać się na granicy wielokrotności 64 w zmiennym oktecie: .0, .64, .128 albo .192. Nie można rozpocząć go na .8 tylko dlatego, że wcześniejsze małe podsieci zajęły .0–.7.

Jeśli najpierw rozrzucisz kilka /29 i /28, wolnych adresów może być łącznie dużo, lecz zabraknie jednego ciągłego i wyrównanego miejsca na /26. To fragmentacja planu.

Sortowanie malejące umieszcza najbardziej wymagające bloki na początku puli. Mniejsze można później dopasować do kolejnych granic, co zwykle minimalizuje luki.

Wyrównanie jest częścią adresu sieci, nie estetyką tabeli

Podsieć /27 zaczyna się co 32 adresy, /28 co 16, a /29 co osiem. Początek .64 jest poprawny dla /27, ale .70 nie jest, mimo że wokół może istnieć 32 wolne adresy.

Kalkulator przesuwa kursor do następnej poprawnej granicy, jeśli jest to potrzebne. W idealnym planie malejącym z sieci bazowej .0 kolejne przykładowe bloki układają się bez luki.

Po przydziale sprawdź, czy adres sieci każdego bloku jest zgodny z jego maską. Router nie interpretuje dowolnego przedziału jako CIDR tylko dlatego, że administrator wpisał go do arkusza.

Pełny przydział w sieci 192.168.0.0/24

Pierwszy blok /26 obsługuje 50 hostów

Sieć bazowa /24 obejmuje adresy 192.168.0.0–192.168.0.255. Największy wymóg 50 hostów otrzymuje 192.168.0.0/26.

Adres sieci to .0, hosty mieszczą się od .1 do .62, a broadcast wynosi .63. Kolejny wolny adres to .64, który jest także prawidłową granicą /27.

Grupa wykorzystuje 50 z 62 dostępnych adresów hostów. Dwanaście pozostaje jej lokalną rezerwą.

Kolejne bloki zajmują zakres do .119

Wymóg 25 hostów otrzymuje 192.168.0.64/27: hosty .65–.94 i broadcast .95. Następny blok zaczyna się od .96.

Dziesięć hostów trafia do 192.168.0.96/28, z hostami .97–.110 i broadcastem .111. Pięć hostów otrzymuje 192.168.0.112/29, hosty .113–.118 i broadcast .119.

Cztery bloki zajmują 64 + 32 + 16 + 8 = 120 adresów. Pierwszy nieprzydzielony adres to 192.168.0.120.

Plan VLSM od największej podsieci
WymaganiePodsiećHostyBroadcastPojemność
50192.168.0.0/26.1–.62.6362
25192.168.0.64/27.65–.94.9530
10192.168.0.96/28.97–.110.11114
5192.168.0.112/29.113–.118.1196

Pozostałe 136 adresów nie musi tworzyć jednej podsieci

Od .120 do .255 pozostaje 136 adresów matematycznie nieprzydzielonych. Liczba ta jest sumą wolnej końcówki, a nie automatycznie jednym blokiem CIDR o rozmiarze 136.

Adres .120 jest poprawną granicą /29, lecz nie /25. Można pozostawić .120–.127 jako /29, a .128–.255 jako wyrównane /25, albo zaplanować inne kombinacje.

Metryka „adresy pozostałe” pomaga ocenić wykorzystanie, ale dalszy przydział nadal musi respektować potęgi dwóch oraz granice każdego prefiksu.

Jak zatwierdzić plan przed konfiguracją routerów i DHCP?

Adres bazowy musi być rzeczywistym początkiem prefiksu

Dla /24 poprawnym początkiem jest 192.168.0.0. Wpis 192.168.0.37/24 jest adresem wewnątrz sieci, więc kalkulator zgłosi błąd zamiast cicho przesunąć cały plan.

To zabezpiecza przed dokumentem, w którym podana „sieć bazowa” nie odpowiada masce. Najpierw wyznacz właściwy identyfikator sieci, a potem uruchom VLSM.

Zakres prefiksu bazowego w formularzu wynosi /8–/30. Bardzo duże plany warto dzielić hierarchicznie według lokalizacji i podsumowań tras, zamiast generować jedną ogromną tabelę.

Brama, DHCP i adresy statyczne potrzebują oddzielnego planu

Tabela pokazuje dozwolony zakres hostów, ale nie wybiera bramy. Organizacja może używać pierwszego, ostatniego lub wirtualnego adresu, pod warunkiem spójnej dokumentacji.

Pula DHCP nie powinna obejmować adresów zarezerwowanych dla infrastruktury. Zapisz zakres dynamiczny, rezerwacje, DNS, VLAN i interfejs routujący dla każdej podsieci.

ACL oraz reguły zapory powinny korzystać z przydzielonych prefiksów, nie z ręcznie wpisanych luźnych zakresów. Literówka w masce może objąć sąsiedni dział.

Plan powinien umożliwiać agregację i przyszłą zmianę

Powiązane podsieci umieszczone obok siebie łatwiej podsumować jedną trasą. Losowe przydziały rozsiane po wielu /24 zwiększają liczbę wpisów i utrudniają filtrację.

Zachowaj wolne, wyrównane bloki dla największych przewidywanych rozbudów. Dziesiątki małych luk mogą mieć wystarczającą sumę adresów, ale nie pomieszczą przyszłego /25.

Przed wdrożeniem wykonaj niezależną kontrolę końców, broadcastów i braku nakładania. Następnie przetestuj routing, DHCP i izolację na reprezentatywnym VLAN-ie.

  • przypisz nazwy do wymagań przed sortowaniem
  • dodaj rezerwę dla każdej grupy osobno
  • sprawdź granice potęg dwóch
  • zaplanuj bramy, DHCP i adresy statyczne
  • pozostaw wyrównaną przestrzeń na rozwój

Najczęstsze pytania

Dlaczego VLSM przydziela największą podsieć pierwszą?

Duże bloki wymagają rzadkich, wyrównanych granic. Przydzielenie ich najpierw ogranicza fragmentację, która mogłaby uniemożliwić późniejsze dopasowanie.

Czy 136 pozostałych adresów tworzy jeden prefiks?

Nie. 136 nie jest potęgą dwóch, a początek .120 nie jest granicą dużego bloku. Wolną przestrzeń trzeba dalej podzielić zgodnie z CIDR.

Czy kalkulator obsługuje /31 dla łącza punkt–punkt?

Nie w tym planie. Stosuje klasyczną rezerwację sieci i broadcastu. /31 należy zaplanować osobno zgodnie z obsługą urządzeń.

Dlaczego adres 192.168.0.37/24 nie może być siecią bazową?

Ponieważ dla /24 identyfikatorem sieci jest 192.168.0.0. Adres .37 jest hostem wewnątrz tego prefiksu.

Czy wynik wystarczy do konfiguracji DHCP?

Nie. Trzeba jeszcze wybrać bramę, zakres dynamiczny, rezerwacje, DNS, VLAN i wykluczyć adresy infrastruktury.

Źródła i dalsza lektura

  1. IETF. (2006). RFC 4632: Classless Inter-domain Routing (CIDR).
  2. IETF. (1995). RFC 1878: Variable Length Subnet Table For IPv4.

Podobne wpisy