Konwerter CIDR

Dwadzieścia jedynek tworzy maskę 255.255.240.0

Dwa pierwsze oktety zawierają po osiem jedynek, więc mają wartość 255. Trzeci zaczyna się od czterech jedynek: 11110000, co w zapisie dziesiętnym daje 240. Ostatni ma same zera.

Pełna maska to zatem 255.255.240.0. Maska zachowuje część sieci przy operacji bitowej AND i zeruje bity znajdujące się wewnątrz bloku.

Ciąg jedynek w masce jest nieprzerwany. Nie każda dowolna kombinacja czterech oktetów jest poprawną maską CIDR.

Wildcard jest bitową odwrotnością maski

Odjęcie każdego oktetu maski od 255 daje 0.0.15.255. Jedynki wildcard wskazują bity, które mogą się zmieniać w obrębie bloku.

W wielu składniach ACL wildcard 0 oznacza „musi być zgodny”, a 1 „ignoruj ten bit”. Konkretna składnia zależy od producenta i kontekstu polecenia; nie wklejaj wartości bez sprawdzenia dokumentacji.

Maska i wildcard sumują się oktet po oktecie do 255. Jest to szybka kontrola: 240 + 15 = 255.

Rozmiar kroku wynosi 16

Częściowy oktet maski ma wartość 240. Różnica 256 − 240 = 16 wskazuje wielkość kolejnych bloków w trzecim oktecie.

Granice zaczynają się od 0, 16, 32, 48 i dalej co 16 aż do 240. Każda obejmuje szesnaście wartości trzeciego oktetu oraz wszystkie 256 wartości czwartego.

Trzeci oktet adresu wejściowego wynosi 30. Leży między 16 a 31, więc identyfikator sieci używa 16, a górna granica 31.

Pierwszy i ostatni adres wynikają z wyzerowania lub ustawienia bitów zmiennych

Na początku bloku trzeci oktet wynosi 16, a czwarty 0. Otrzymujemy sieć 10.20.16.0/20.

Na końcu wszystkie 12 bitów zmiennych są jedynkami: trzeci oktet osiąga 31, a czwarty 255. Broadcast wynosi 10.20.31.255.

Adres 10.20.30.40 znajduje się blisko górnej części bloku, ale nadal należy do 10.20.16.0/20. Wizualne podobieństwo do 10.20.30.0/24 nie zmienia wyniku.

Krótka tabela prefiksów, które najczęściej spotyka się w IPv4

Prefiks warto czytać równocześnie jako liczbę bitów sieci, maskę dziesiętną i rozmiar bloku. Sama informacja „/27” jest poprawna, ale podczas konfiguracji urządzenia często potrzebna będzie maska 255.255.255.224, a przy sprawdzaniu zakresu — świadomość, że kolejne sieci zaczynają się co 32 adresy. Tabela pozwala szybko ocenić skalę bez ręcznego rozpisywania wszystkich bitów.

Liczba adresów użytecznych w klasycznej podsieci jest zwykle o dwa mniejsza od liczby adresów ogółem, ponieważ pierwszy adres oznacza sieć, a ostatni broadcast. Ta reguła nie opisuje jednak /31 używanego na łączach punkt–punkt ani /32 wskazującego pojedynczy adres. Konwerter pokazuje granice matematyczne, natomiast sposób wykorzystania bloku zależy od protokołu i platformy.

Jak sprawdzić, czy dwa wpisy obejmują ten sam adres

Przy diagnozie routingu porównaj nie tylko zapisane adresy, lecz przede wszystkim adresy sieci po zastosowaniu masek. Wpisy 10.20.18.5/20 i 10.20.30.40/20 wyglądają inaczej, ale oba należą do zakresu 10.20.16.0–10.20.31.255. Z kolei 10.20.32.1/20 znajduje się już w następnym bloku. To rozróżnienie jest kluczowe przy wykrywaniu nakładających się tras, błędnych pul DHCP i konfliktów między lokalizacjami.

Jeżeli porównujesz prefiksy różnej długości, krótszy prefiks obejmuje większy obszar. Trasa 10.20.0.0/16 zawiera w sobie 10.20.16.0/20, lecz router wybierze /20 dla pasującego ruchu, bo jest bardziej szczegółowa. Konwerter pomaga ustalić granice każdego wpisu, ale ostateczną decyzję o pierwszeństwie uzupełniają metryka, odległość administracyjna i reguły konkretnego systemu.

1. Przelicz każdy wpis na adres sieci i adres końcowy.
2. Porównaj przedziały, a nie tylko początkowe oktety.
3. Sprawdź, który prefiks jest dłuższy i bardziej szczegółowy.
4. Dopiero potem analizuj metryki tras lub kolejność reguł ACL.

Maska wildcard nie zawsze oznacza to samo co „odwrócona maska” w konfiguracji

Matematycznie wildcard prezentowany przez narzędzie jest bitowym dopełnieniem maski: dla 255.255.240.0 otrzymujemy 0.0.15.255. W wielu listach dostępu zero oznacza „bit musi być zgodny”, a jeden „bit może się różnić”. Nie każda zapora, router ani pole formularza posługuje się jednak tą konwencją. Część systemów oczekuje zwykłego CIDR, część osobnej maski sieciowej, a część własnej składni obiektu adresowego.

Przed wklejeniem wyniku do konfiguracji przeczytaj dokumentację polecenia i zweryfikuj regułę na ruchu testowym. Szczególnie ostrożnie traktuj wildcardy nieciągłe, których nie da się zapisać jako pojedynczego prefiksu CIDR. Ten konwerter rozwiązuje standardowy, ciągły prefiks IPv4. Nie projektuje polityki bezpieczeństwa, nie wykrywa wyjątków producenta i nie potwierdza, że wskazany zakres jest właściwy dla planu adresacji.